Het Leerproces

Vanmiddag zat ik op het dakterras van mijn nieuwe huis (inderdaad, weer een nieuw huis). Ik keek om me heen, naar de heuvels die de stad omringen. Naar de blauwe lucht, die zorgt dat de stad van de eeuwige lente haar naam eer aan doet. Naar de sportvelden van Unidad Deportiva de Belén tegenover het huis, waar mensen elk moment van de dag laten zien hoezeer deze stad sport ademt. Naar al het groen waardoor je helemaal niet het gevoel hebt dat je in een miljoenenstad zit. En vanavond keek ik weer, naar de ontelbare lichtjes die je eraan herinneren dat je in een miljoenenstad zit. Ik kan niets anders concluderen dan dat het hier fantastisch is.

Ik vind het zo bijzonder om te kunnen zien hoe graag de mensen hier vooruit willen. Om met jongens en meiden te praten die van alles organiseren om hun buurt een stukje mooier, veiliger, leefbaarder te maken. Om met Colombiaanse kinderen op een veldje te staan, kinderen die in weeshuizen wonen of in arme wijken, jongeren die moeten werken om voor hun familie te zorgen en die nooit verder hebben gereisd dan de grenzen van hun eigen wijk. Om uit zulke verschillende werelden te komen en dan ineens samen een balletje te trappen. Zoiets moois heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt.

Maar ik zou mezelf niet zijn als ik niet zo nu en dan in de stress zou schieten. Want ik ben hier met een doel en deze keer is dat doel niet om de tijd van mijn leven te hebben. Ik heb nog vier maanden om mee te maken, om te zien, om te vragen. Soms wel vier hele maanden. En soms nog maar vier maanden. Soms neemt de stress het een beetje over en dan ben je ineens alleen aan de andere kant van de wereld, te midden van drie miljoen mensen. En mijn drang om het nu allemaal te regelen botst af en toe met de lokale lijfspreuk ‘mañana, mañana, si Dios quiere’ (morgen, morgen, als God het wil).

Gelukkig ben ik zo labiel als wat en kan die stress zomaar ineens omslaan in een oppermachtig gevoel wanneer iets lukt. Morgen ga ik met een community leader (een jongere die een belangrijke rol vervult binnen de gemeenschap) mee naar haar wijk, de ‘beruchte’ comuna 13, en gaan we een training van haar voetbalteam bezoeken. Ook ga ik deze week een wijk bezoeken waar enkele van de voetballers wonen van het weeskinderenproject waar ik inmiddels al een paar weken bij betrokken ben. Objectief gezien heb ik eigenlijk nog weinig reden tot paniek, maar het is de eerste keer dat ik veldwerk doe en ik wil het graag goed doen. Ik ga in ieder geval een spannende en hopelijk zeer interessante week tegemoet!

Dus helaas, deze keer geen verhaaltjes over Emma die aan lianen slingert, op de fiets een land doorkruist, met zeven onbekenden in een veel te kleine taxi zit richting een dubieuze grensovergang, of piranha’s vist… Het Leerproces heeft me te pakken gekregen!