Medellín, de stad waar...
Blijf op de hoogte en volg Emma
08 September 2012 | Colombia, Medellín
Hola!
De stress die vorige week toch wel een beetje van mijn blog afdroop is grotendeels verdwenen, want deze week heb ik het geluk aan mijn zijde. Gisteren heb ik een jongen ontmoet die werkt voor een voetbalproject dat onder andere toernooien en wedstrijden organiseert in de armere comuna's (wijken) van Medellín. Deze comuna's vormen de context voor mijn onderzoek, dit zijn de plekken waar de werkloosheid hoog is en waar de gewapende bendes actief zijn. Omdat het niet verstandig is om hier alleen rond te wandelen, ben ik erg blij dat ik nu iemand ken die me kan introduceren bij dit project en me kan voorstellen aan de jongeren die eraan meedoen. Veel van deze jongeren zijn zelf actief in bendes en hebben veel meegemaakt. Komende week hoop ik een aantal toernooitjes te kunnen bezoeken!
Ik denk dat ik nog nooit een plek heb gezien waar de sociale ongelijkheid zo groot is als in Medellín. De wijk waar ik nu nog zit, El Poblado, is een van de rijkste gebieden van de stad. Maar naarmate je verder de heuvels in trekt merk je dat de armoede enorm is. De huizen in de armste wijken zijn in slechtere staat dat de gemiddelde boomhut die Nederlandse kinderen in hun achtertuin hebben. Ik vind het dan ook erg spannend om daadwerkelijk de wijken in te gaan die ik tot nu toe alleen veilig vanuit de metrocable heb gezien.
Een andere ontwikkeling betreft mijn huizenjacht... Ik heb een kamer gevonden! Gedeeld met twee Colombianen (m/v) en een Spanjaard. Ook al heb ik mijn plek in het hostel een beetje gevonden en kan ik inmiddels best goed opschieten met de cokesnuivers, het is onmogelijk om hier een werkritme op te bouwen. En het idee om in een drugsvrij huis te wonen klinkt mij inmiddels in de oren als een paradijs...
Groetjes uit Medellín, de stad waar...
- bijna alle rijke vrouwen borst- en bilimplantaten hebben (of onderbroeken dragen met pads erin), die ze vaak na lang zeuren gekregen hebben van hun vader voor hun 15e verjaardag.
- de straatmuzikanten hun show opvoeren in de bus, zodat je ze niet straal voorbij kan lopen. Desalniettemin kijken de meeste mensen in de bus naar dat blanke meisje dat tevergeefs probeert op te gaan in de menigte.
- de mensen nooit haast hebben, nergens op tijd hoeven aan te komen, alles op slakkentempo doen, maar nogal pissig worden als ze ook maar een paar seconden moeten wachten.
- het breken van regels als Olympische sport wordt gezien.
- de mensen zo ontzettend vriendelijk zijn dat ik me er elke dag steeds meer thuis voel.
De stress die vorige week toch wel een beetje van mijn blog afdroop is grotendeels verdwenen, want deze week heb ik het geluk aan mijn zijde. Gisteren heb ik een jongen ontmoet die werkt voor een voetbalproject dat onder andere toernooien en wedstrijden organiseert in de armere comuna's (wijken) van Medellín. Deze comuna's vormen de context voor mijn onderzoek, dit zijn de plekken waar de werkloosheid hoog is en waar de gewapende bendes actief zijn. Omdat het niet verstandig is om hier alleen rond te wandelen, ben ik erg blij dat ik nu iemand ken die me kan introduceren bij dit project en me kan voorstellen aan de jongeren die eraan meedoen. Veel van deze jongeren zijn zelf actief in bendes en hebben veel meegemaakt. Komende week hoop ik een aantal toernooitjes te kunnen bezoeken!
Ik denk dat ik nog nooit een plek heb gezien waar de sociale ongelijkheid zo groot is als in Medellín. De wijk waar ik nu nog zit, El Poblado, is een van de rijkste gebieden van de stad. Maar naarmate je verder de heuvels in trekt merk je dat de armoede enorm is. De huizen in de armste wijken zijn in slechtere staat dat de gemiddelde boomhut die Nederlandse kinderen in hun achtertuin hebben. Ik vind het dan ook erg spannend om daadwerkelijk de wijken in te gaan die ik tot nu toe alleen veilig vanuit de metrocable heb gezien.
Een andere ontwikkeling betreft mijn huizenjacht... Ik heb een kamer gevonden! Gedeeld met twee Colombianen (m/v) en een Spanjaard. Ook al heb ik mijn plek in het hostel een beetje gevonden en kan ik inmiddels best goed opschieten met de cokesnuivers, het is onmogelijk om hier een werkritme op te bouwen. En het idee om in een drugsvrij huis te wonen klinkt mij inmiddels in de oren als een paradijs...
Groetjes uit Medellín, de stad waar...
- bijna alle rijke vrouwen borst- en bilimplantaten hebben (of onderbroeken dragen met pads erin), die ze vaak na lang zeuren gekregen hebben van hun vader voor hun 15e verjaardag.
- de straatmuzikanten hun show opvoeren in de bus, zodat je ze niet straal voorbij kan lopen. Desalniettemin kijken de meeste mensen in de bus naar dat blanke meisje dat tevergeefs probeert op te gaan in de menigte.
- de mensen nooit haast hebben, nergens op tijd hoeven aan te komen, alles op slakkentempo doen, maar nogal pissig worden als ze ook maar een paar seconden moeten wachten.
- het breken van regels als Olympische sport wordt gezien.
- de mensen zo ontzettend vriendelijk zijn dat ik me er elke dag steeds meer thuis voel.
-
08 September 2012 - 09:41
Gerrit:
Hallo Emma,
Vorige keer schreef ik, ik zie de mooie verhalen tegemoet. En daar istie dan. Prachtig, dat je de draai al hebt gevonden. Mooi, dat je een snuifvrije plek hebt, zodat je je wat beter kunt concenteren op je klus.
Binnenkort maar even weer skypen,
Gerrit en Hermine
ik geef je een spreuk mee van Albert Einstein,
Als je blijft doen wat je altijd gedaan hebt, zul je de resultaten krijgen die je altijd gekregen hebt.
-
08 September 2012 - 21:04
Bas:
Hoi Emma,
Leuk om te lezen en maak er iets bijzonders van.
Josja gaat als toekomstig cultureel antropoloog alles goed volgen.
groet vanuit Vriescheloo
Bas -
09 September 2012 - 18:48
Imke:
Vette dikke tof dat je nu al zo'n goeie ingang hebt voor je project! Maar klinkt wel spannend die wijken, pas goed op jezelf;) Wij hebben gisteren onze eerste winst binnen gesleept!
X -
10 September 2012 - 16:49
Job:
Hallo Emma,
Mooie verhaal, mooie belevenissen, niet voor te stellen in ons veilige landje van klagers.
Ter info: Carlos Valderrama - noem zijn naam en er gaan deuren voor je open.
uit Wikipedia:
" Carlos Alberto Valderrama Palace (Santa Marta, 2 september 1961) is een Colombiaans voetballer, bijgenaamd "El Pibe" (De Jongen) en "De Witte Gullit". Carlos Valderrama wordt gezien als één van de beste Colombiaanse voetballers aller tijden. In de rest van de wereld is hij vooral bekend om zijn geblondeerde haardos, wat hem de bijnaam "De Witte Gullit" opleverde. In het jaar 1987 werd hij verkozen tot Zuid-Amerikaans voetballer van het jaar. Ook werd hij door Pelé vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.
In 1990 stapte Valderrama over naar het Spaanse Real Valladolid waar hij twee jaar speelde. In 1992 keerde hij terug naar Colombia om voor Independiente Medellín en Atlético Junior te gaan spelen. De laatste jaren van zijn carrière kwam hij uit in de MLS in de Verenigde Staten, waar hij speelde voor Tampa Bay en Miami Fusion. Zijn carrière sloot hij af bij Colorado Rapids in 2003."
Succes en bestel maar 7up i.p.v. Coke.
Job -
10 September 2012 - 23:49
Linda:
Opperstoer Em!
Echt heel gaaf dat je de toernooitjes kan gaan bezoeken!
Ben zeer benieuwd hoe dat gaat zijn...
Xx -
11 September 2012 - 10:07
:
Hoi Emma,
-
11 September 2012 - 10:14
Ria:
Hoi Emma,
Wat ben jij in een andere wereld terechtgekomen! Knap dat je dit allemaal toch maar doet.
Wat zijn in vredesnaam, "pads in de onderbroek"? Of zijn dat van die "carnaval kunstbillen"?
Veel succes1
Tante Ria.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
