Mondongo, taart en papaya

Weer een verjaardag aan de andere kant van de wereld, en weer was het een hele mooie! Zaterdag had ik een klein feestje op mijn dakterras en gisteren ben ik met twee vrienden, Daniela en Diego, uit eten geweest bij Mondongo’s, het restaurant dat gespecialiseerd is in, jawel, mondongo. Dit is een soort maaltijdsoep met aardappel, groenten en jawel, runderpens. Terwijl ik het opschrijf moet ik bijna kokhalzen, maar dit heb ik gisteren dus gegeten. En het was eigenlijk best lekker, ook al kostte het wat moeite om niet te denken aan wat het was. Wat ik in Peru ook al had gemerkt is hier ook het geval: van varkensneuzen tot runderpens tot de tenen van een kip, hier wordt alles gegeten. Anyway… Daniela had een taart voor me meegenomen met daarop mijn naam en zo’n soort van vuurwerk-kaars-idee, waardoor ik me toch wel erg jarig voelde!

“No debes darles papaya.” Je moet ze geen papaya geven. Dat doe je wel wanneer je publiekelijk met al je kostbare bezittingen staat te zwaaien. En dan is de kans groot dat je beroofd wordt. Nu zijn er plekken in Medellín waar je ongestoord een foto kan maken van een straat met constante filevorming vanwege het enorme aantal taxi’s. Maar het centrum van de stad is niet een van deze plekken, ondervond ik een paar weken geleden aan levenden lijve. Ik maakte deze foto. Een dikke vette papaya. Daarna liep ik een winkel in om sportschoenen te kopen. De hele tijd lette ik goed op mijn tas, behalve die 2 seconden dat ik rondliep om de schoenen te proberen. En deze 2 seconden waren genoeg voor één of enkele ongure types om hun hand in mijn tas te steken en mij mijn camera te ontfutselen… Ik denk dat iemand me gevolgd heeft nadat ik hem/haar die papaya had gegeven, want een blond bleek meisje met een rugzak die zo gek is om een foto te maken midden op straat, die moet makkelijk te zakkenrollen zijn. En ja hoor…

Ik ben nu acht weken hier en heb nog drie maanden te gaan. Ik ben nu bezig met een cursus Spaans en ben daarnaast erg druk met mijn onderzoek. Ik train twee keer in de week met het weeskinderenproject, bezoek toernooien van het hinchas-project en heb inmiddels verschillende wijken bezocht waar armoede en geweld niet ongewoon zijn. Zo was ik laatst bij een project dat elke dag lunch verzorgt voor zo’n vijftig kinderen, voor wie dit de enige maaltijd van de dag is. Ook organiseert dit project activiteiten, zodat de kinderen niet rondhangen op straat. Ik kreeg vorige week het bericht dat er een schietpartij was geweest en dat iedereen momenteel zoveel mogelijk binnen blijft, en dat we niet terug kunnen voor het weer wat rustiger is. Gelukkig is het er vaak rustig en dan is het er ook meteen gezellig. Uit de huizen komt muziek, iedereen kent elkaar en neemt de tijd om even een praatje te maken, kinderen voetballen op straat. Ondanks de problemen waar de mensen dagelijks mee geconfronteerd worden, hebben ze het ook fijn in hun wijk. Het is de plek waar ze opgegroeid zijn, waar vrienden en familie wonen, het is hun thuis. Een man die in de jaren ’90 is opgegroeid, toen schietpartijen aan de orde van de dag waren, vertelde me dat hij nooit zal vergeten wat hij heeft meegemaakt, maar dat hij hield van zijn buurt en niet ergens anders had willen opgroeien.

Op dat soort momenten realiseer ik me hoe bijzonder het is wat ik hier aan het doen ben! Ik zie plekken die ik tijdens mijn vorige reizen nooit zag, spreek mensen die de gemiddelde reiziger niet spreekt. De komende maanden heb ik nog hard nodig om mijn scriptie te rocken en verder staan er erg leuke dingen op het programma. Bijvoorbeeld een reisje naar Cuba in november…!